من می روم ز کوی تو و دل نمی رود
این زورق شکسته ز ساحل نمی رود

گویند دل ز عشقِ تو برگیرم ای دریغ
کاری که خود ز دستِ من و دل نمی رود!

گر بی تو سوی کعبه رود کاروانِ ما
پیداست آن که جز رهِ باطل نمی رود

در جست و جوی روی تو هرگز نگاهِ من
بی کاروانِ اشک ز منزل نمی رود

خاموش نیستم که چو طوطی و آینه
آن روی روشنم ز مقابل نمی رود

خاموش, کن فانوس, وابستگیت را ...گاهی چه اصرار بیهوده ایست...اثبات دوست داشتنمان به آدم ها،معرفتهای بی جایمان...مهربانی کردن های الکیمان...بها دادن های بیش ازحدمان...تلاشهای بی مورد برای حفظ رابطه هایمان

من

از زمستان...

برای رسیدن به بهار

گذر خواهم کرد ..

دئمیشدیم گئدرسن من اوللم سن سیز ، سن گئتدون من اولمدیم باغیشلا, منی !

ترجمه :

گفته بودم اگه بری من میمیرم بی تو ، تو رفتی من نمردم ببخش منو !

ترجمه :

انسانهای کمتری رو بشناس ;

بیشترشون رو دوست داشته باش ,

به هیچ کدومشون

اعتماد, نکن .

بـــرف را بیشتـــــر از بــــاران دوســــــت دارم

بـــرف می بـــــــارد اما درسکــــــــــــــــوت ...

بـــرف مثل بـــــــاران فریـــــــــــاد نمی زند ...

بـــرف در سکــــــــــــــوت می بارد ...

انسانها هر از چند گاهی می افتند ...

از لبه پرتگاه

از پا

از نفس

از اینور بوم

از دماغ فیل

از چاله به چاه

از عرش به فرش

از چشم .

از چشم ..

از چشم ...

از چشم که بیفتی بی ارزشی !

چه انسان باشی چه اشک ...